Meet A., sinds juni 2013 één van de Columbus jongere.

Ik ontmoet A. juni 2013 als hij na 5 jaar opnames in instellingen en jeugdgevangenis naar huis gaat, naar zijn moeder en 3 zusjes, waarvan er 2 onder de 6 zijn. Niet omdat dat gewenst is of kan, maar ondanks dat de reclasseringsambtenaar van BJZ zich tot het uiterste inspant is er geen zorg voorhanden. We besluiten hem met Columbus mee op Kick Change week te nemen. Een week waarin jongeren hun eigen kracht (lichamelijk en geestelijk) positief leren ervaren en de kans krijgen om ballast uit hun jeugd achter zich te laten. Hij voelt zich thuis in de groep en ik leer een lieve, sociale, slimme en kwetsbare jongere kennen. Zijn verhaal start met 12 jaar wanneer hij zelf om een paar weken opname vraagt om tot rust te komen, na een traumatische jeugd. Hij wordt daar verliefd, maar mag zijn vriendin niet zien. De leiding vindt dat beter. Hij draait door en wordt vervolgens gedwongen opgenomen. Vijf jaar later komt hij pas weer naar huis. Een ruim begeleidingsbudget is voorhanden, want levenslange begeleiding is de enige optie. Er is echter geen enkele instelling die hem durft te plaatsen. Hij heeft namelijk een begeleider mishandelt. Weliswaar nadat men een nieuwe methode van emotioneel forceren heeft toegepast, waarvan men later zelf toegaf een foute inschatting bij A. Alleen staat dat er in zijn dossier niet bij. Daarin staat wel zijn lage IQ, vastgesteld na een eenmalige test jaren geleden, zijn autisme en dus een agressieprobleem. Er zijn twee instellingen die het wel aandurven met A, die werken allebei alleen met pgb. Maar dat kan niet worden toegekend want er zijn in het verleden fouten gemaakt met de verantwoording van eerder toegekend pgb.

Oktober 2013 wordt het moeder ernstig te veel. Ze kan de zorg niet meer aan. A. moet uit huis. De eerste keer van vele keren. Tot hij uiteindelijk april 2014 definitief uit huis moet. Inmiddels is zijn indicatie verlopen zonder dat er ooit geld voor zorg is uitgekeerd. Er wordt een nieuwe indicatie aangevraagd. A heeft dus nog steeds geen zorg en veel erger geen dak meer boven zijn hoofd en in al die tijd, geen geld. Al heeft hij sinds juni wel een wajong-uitkering. Daarvan heeft hij geen geld ter beschikking omdat de bewindvoerder die hem sinds juni is toegewezen het bewind nog niet heeft gestart. Er is nog geen bewindsrekening er wordt fout op fout op fout gemaakt met het ter beschikking komen van een pasje. En niemand vraag zich écht af waar hij slaapt of wat hij eet. Bij zijn vader wonen is geen optie, dat triggert het slechtste in A. In de zomervakantie kan hij bij vrienden terecht. Dan bij de ene, dan bij de andere. Als zij weer naar school gaan eind augustus wordt dat moeilijk en woont en eet hij voornamelijk bij zijn broer, die met moeite net een beetje een leven voor zichzelf heeft opgebouwd en ook ernstig lijdt onder de situatie. Columbus begeleid hem al die tijd zo goed en zo kwaad al het kan. Zonder budget en zonder officiële rol. Ik spreek hem in die tijd bijna dagelijks. Het gaat niet goed. Hij ziet geen uitweg meer. Welke uitweg heeft hij? Zijn geduld is op, zijn kracht is op en zijn hoop ook. Het wordt half september 2014. De indicatie wordt eindelijk opnieuw afgegeven, maar de omzetting naar pgb, die inmiddels wel mogelijk is omdat A. nu 18 jaar is moet nog volgen en kost weer tijd . Columbus besluit de begeleiding formeel en intensief op te pakken in de hoop dat het pgb budget volgt. We helpen hem met het vinden van woonruimte. A. betrekt samen met zijn broer een appartement. En eind 2014 komt er eindelijk rust en komen er mogelijkheden. Op het einde van het jaar 2014, na anderhalf jaar van puur overleven, durft A. te proosten op een toekomst.

Inmiddels heeft hij voor zichzelf leren zorgen en de basis geleerd van een huishouden voeren, kan hij zich aan afspraken houden en voelt hij zich weer mens. Hij heeft een top vriendin en hij is m.b.v. het UWV een opleiding begonnen. Hij bouwt aan een zelfstandig bestaan in de gewone wereld, buiten een instelling voor de rest van zijn leven. Hij wordt nog regelmatig overvallen door paniek, als hij weer denkt aan hoe het was en door de angst dat het ooit weer zo zal worden. Hij moet enorm wennen aan geluk. Maar dat begrijpen we wel bij Columbus en helpen hem wennen. Hij is blij met Columbus en Columbus met hem.

Meet A., sinds juni 2013 één van de Columbus jongere.